Autor pisze dalej: Mieć psa to tyle, co mieć u boku anioła. Moim był pies rasy basset. (…) Pojechałem po niego w odległe francuskie góry, znalazłszy w Internecie ogłoszenie, w którym oddawano szczeniaka o intrygującym imieniu Martin Luther: Chciałem widzieć w tym znak – i nie pomyliłem się. Jego krótkie życie było punktem zwrotnym w moim własnym. (…) Podzielił ze mną sekret swej radości i mądrości (s. 138-139).

Ta przepięknie wydana książka – jak się spodziewacie – sprawi wielką przyjemność z czytania zwłaszcza tym z nas, którzy nazywają siebie psiarzami i psiarami. Ale polecałabym ją też nieprzekonanym, którzy jeszcze nie odkryli, jak wspaniałymi istotami są psy.

Pewnego dnia psy będą rządzić Ziemią (s. 13), tak w książce Miasto pisze Clifford Simak. Nie wiemy, co się wydarzy w przyszłości, ale już dziś możemy stwierdzić, że o niezwykłości tych zwierząt świadczy choćby to, że są odporne na wszelkie niedole, zostały zamknięte, były tresowane, bite. Za każdym razem jednak stawały na nogi i zaraz w podskokach biegły dalej (s. 14). Są też wrażliwe i Wydaje się, że z tego wszystkiego psy wyrosły na prawdziwych “filozofów”, jeśli zgadzamy się z poglądem stoików, buddystów i Spinozy, że mądrość polega na dostosowaniu się, z prostotą i wdzięcznością, do tego, co życie ma nam do zaoferowania (s. 15).

Celem Marka Alizarta stało się więc przede wszystkim zrozumienie cudu psiej radości i wyciągnięcie z tego wniosków dla nas. Filozof analizuje dostępne teksty kultury, by pokazać, jaką rolę odgrywały i jak były pokazywane psy w religii, filozofii, literaturze i innych dziedzinach sztuki oraz w codzienności człowieka od czasów najdawniejszych do współczesności. Będziecie mieć wielką przyjemność z czytania o wzruszających związkach ludzi i psów, jak choćby Freuda, który zawsze otaczał się ich stadkiem. Jego ukochana suczka chow-chow, Topsy, jak jej pan zachorowała na raka żuchwy. Ponad miarę psy kochał Darwin, podobnie Kafka, co widać już choćby po jego najsłynniejszej fotografii, na której czule pieści ucho owczarka niemieckiego, pozującego między nim a jego ukochaną, Julie Szokoll (s. 111).

Wraz z Markiem Alizartem wracałam do dobrze znanych i poznawałam obce mi teksty kultury. Zatrzymywałam się w czytaniu, żeby przyjrzeć się przywoływanym przez niego obrazom czy odnaleźć fragmenty wspominanych książek. A wszystko to po to, by utrwalić w sobie przekonanie, że przytulający się do mnie terrier jest moim najlepszym przyjacielem.