Dlatego Powrót pogubionych rzeczy. Fotoopowieść o Wisławie Szymborskiej to dla mnie prawdziwa uczta. Oglądam w tej książce kobietę, która musi jakoś uporać się z przeciwnościami losu, ale jednocześnie jest niezależna, żyje na własnych warunkach.

Fotografie z różnych etapów jej życia opowiadają historie zupełnie inne niż zawarte w biografiach pisanych: historie czasami zaskakujące, czasami dziwne i bardzo często zachwycające – wdziękiem ich bohaterki i urokiem przeszłości, która nie przeminęła (s. 15).

Joanna Gromek-Illg pokazuje nam Wisławę Szymborska przez pryzmat otaczających ją przedmiotów, pocztówek i wyklejanek wyjmowanych z szuflad, które poetka tak bardzo lubiła, bo pomagały w porządkowaniu świata materialnego (s. 14). Bohaterka książki daje się też obserwować na zdjęciach. Zawsze pogodna, elegancka, ale też swobodna i nienarzucająca się innym. Najpierw poznajemy Ichnę, wesołą, skorą do psot dziewczynkę. Później towarzyszymy Wisławie w jej wchodzeniu w dorosłość, zmaganiu się z wojną (w roku 1939 miała szesnaście lat), biedą, poszukiwaniem pracy. Ale zostajemy też dopuszczeni do spraw najintymniejszych – pierwszych miłości, życia małżeńskiego, rozwodu i kolejnych związków, z których najważniejszym był z pewnością ten z Kornelem Filipowiczem. Przedmioty, fotografie, listy i pocztówki opowiadają nam też drogę twórczą Wisławy Szymborskiej z jej sercem do szczegółów i ulotnych chwil, z jej dziecięcą wyobraźnią, umiejętnością zjednywania sobie ludzi oraz wchodzenia w dialog z otaczającą ją rzeczywistością. Te czasem niewiarygodne i zaskakujące elementy świata Szymborskiej zebrane przez Joannę Gromek-Illg, opracowane zostały i ułożone we wzruszającą całość przez Michała Pawłowskiego. Tak Powrót pogubionych rzeczy staje się pozycją, którą będą chcieli mieć nie tylko wielbiciele poezji noblistki.

Za książkę dziękuję Wydawnictwu Znak.