Trzydziestoletnia Song Yan wraz z mężem i teściową mieszkają w Pekinie. Bowen i jego matka pochodzą z chińskiej prowincji Junnan, która jest istotna w tej historii, gdyż wiążą się z nią ważne zdarzenia i tajemnicze zjawiska. A elementem łączącym fabułę są grzyby, które stawiają ją na granicy rzeczywistego i nierzeczywistego, realnego i będącego tylko wytworem wyobraźni głównej bohaterki. Song Yan jest pianistką, która godzi się z tym, że dla większości ludzi talent ma granicę, której nie da się przekroczyć (s. 29). Nie staje się, jak jej ojciec, pianistką koncertową, dla której fortepian jest wszystkim. Song Yan uczy, ale ma wątpliwości, czy to zajęcie daje jej satysfakcję. Przychodzi poczucie pustki, które łączy się z problemami małżeńskimi, brakiem umiejętności dogadania się z teściową i tajemniczymi paczkami wypełnionymi grzybami. To zaś doprowadza ją do jej mistrza, pianisty Bai Yu.

Wraz z genialnym artystą poszukiwać będzie dźwięku życia. Nie wiemy czy Bai Yu jest rzeczywistą postacią czy tylko duchem, ale to nie ma znaczenia, bo ich spotkania zdają się być dla głównej bohaterki i dla czytelników jedynie motywacją do poszukiwania sensu życia. Bo jak mawiał, przywoływany w książce Oscar Wilde: życie to najrzadsza rzecz na świecie: większość ludzi tylko istnieje (s. 126).

Muzyka dla duchów jest więc powieścią, która łagodnie i subtelnie przeprowadza przez kryzysy bohaterów, pozwala smakować, wąchać i wsłuchiwać się w chińską kulturę. Wprowadza w nasze życia cichą harmonię, która pozwala zrozumieć, że chwilowy brak blasku to nic złego, że nie trzeba wielkich rewolucji, by zyskać spokój i wypełnić pustkę. To wszystko przecież może nas w końcu doprowadzić do dźwięku życia, który jest głośny i mocny.

Za książkę dziękuję wydawnictwu Czarne.