W Spowitej całunem czuć moc przyrody, determinujących ludzkie życie żywiołów, moc tego, co ukryte i nadprzyrodzone. Jak twierdzi pisarka: Nasza logiczna i uporządkowana rzeczywistość stoi na otchłani tajemnic (s. 205). Tym jednak, co mnie tu najbardziej fascynuje, to siła kobiecości, która jest zderzeniem tego, co codzienne, co wiąże się z narzuconymi przez społeczeństwo ograniczeniami i normami, z tym, co zniewala, omamia i uwodzi.

Patrzył, jak go omija. I przez nią, przenikając na wskroś jej czyste piękno, dotknął nagle czegoś odległego, nieskończonego i słodkiego… alg, wody, chłodnego piasku odwiedzanego przez księżyc, rosnących pod mułem korzeni, które gniją w samotności, a nawet swojego własnego, udręczonego serca (s. 191).

Pisarka wnikliwie analizuje świat wewnętrzny bohaterów. Pokazuje głębię kobiecości, a to, czego wymaga dookreślenia zostaje powiązane z niezwykłością zjawisk nadprzyrodzonych, siłą przyrody, jej żywiołowością i tajemniczością. Tutaj ciężkie od kwiatów i pszczół drzewa wdzierają się do domów, aby dotknąć kobiecego policzka. Tutaj w spierzchnięte usta wlewają się krzewy truskawek z calutkiego lasu, wprowadzając bohaterkę w intensywny błogostan. A deszcz, tajemniczy i niezmienny szepcze w nutach chopinowskiej melodii. Wszystko to zaś dzieje się na granicy życia i śmierci, bo przecież zbiór tych próz zatytułowany została, jak historia kobiety, która opowiada o życiu z perspektywy swojej trumny.

María Luisa Bombal swoją doskonale skonstruowaną i rytmiczną prozą uwodzi czytelników i czytelniczki, przyciąga siłą kobiecości tak mocno związaną z przyrodą, jej żywiołowością i onirycznością. Kiedy czyta się Spowitą całunem, natychmiast ma się wrażenie dotykania czegoś odległego, nieskończonego i słodkiego…. Długo już pozostaję w tym zachwycie, który każe mi postawić tę książkę obok innych książek moich ulubionych pisarek. Także przez to, że działa na mnie wzmacniająco.

Za książkę dziękuję wydawnictwu ArtRage